திருவெம்பாவை – பாடல் 5

ஜனவரி 12, 2009

திருவெம்பாவை – பாடல் 4

மாலறியா நான்முகனுங் காணா மலையினைநாம்
போலறிவோ மென்றுள்ள பொக்கங்க ளேபேசும்
பாலூறு தேன்வாய்ப் படிறீ கடைதிறவாய்
ஞாலமே விண்ணே பிறவே அறிவரியான்
கோலமும் நம்மைஆட் கொண்டருளிக் கோதாட்டுஞ்
சீலமும் பாடிச் சிவனே சிவனேஎன்
றோல மிடினும் உணராய் உணராய்காண்
ஏலக் குழலி பரிசேலோர் எம்பாவாய்.

அரிவையர் கூட்டம் வேறு ஒரு வீட்டிற்குச் செல்கிறது. அந்த வீட்டு அஞ்சுகம் மஞ்சத்தைவிட்டு எழுந்திருக்கவில்லை. அவளைப் பார்த்து மங்கையர் தலைவி கேட்கின்றாள்:

மால்அறியா நான்முகனும் காணா, மலையினைநாம்
போல்அறிவோம் என்றுஉள்ள பொக்கங்க ளபேசும்
பால்ஊறு தேன்வாய்ப் படிறீ, கடைதிறவாய்.”

திருமால் அறியாத திருவடியை , நான்முகன் அறியாத திருவடியை , மலை உருவாய்மாமலை போல் மேனி உடையராய், ஓங்கி உலகளந்த உத்தமனைநாம் உணர்வோம் என்று பொய்யுரைக்கும் பெண்ணே, சுரக்கின்ற பாலையும், தேனையும் போல் இனிமையாகப் பேசுகின்ற வஞ்சகியே, கொஞ்சம் கதவைத் திறப்பாய்!” என்று சொன்ன போது, அவள் வாயில் பாலும் தேனும் ஊறியது போல் வந்தவர்கள் நினைத்தார்கள். ஆனால், “நாம் போல் அறிவோம்என்று சொன்னவுடன், அவள் வஞ்சக நெஞ்சினள் என்பதை உணர்ந்தார்கள்.

மால்அறியா நான்முகனும் காணா மலை.” நான்முகன், மால் என்ற இருவரும் இறைவன் ஒளிமலையாகத் தோன்றியும் முறையே முடியையும் அடியையும் காண முடியாதுப் போயினர்.

மேலும் தலைவி பாடுகிறாள் :

ஞாலமே, விண்ணே, பிறவே அறிவரியான்
கோலமும் நம்மை ஆட்கொண்டு அருளிக் கோதாட்டும்
சீலமும் பாடிச் சிவனே, சிவனேஎன்று
ஓலம் இடினும்

நாங்கள் உன் வாசலில் வந்து பாடுகிறோம். யாரைப்பற்றி?
மண்ணுலகத்தார் அறிய முடியாத அந்த அருட்பெரும் கடவுளை, விண்ணுலகத்தார் அறிய முடியாத அந்தப் பேரருளை, பிற உலகத்தார் அறிய முடியாத அந்த அரும் பொருளை நாம் பாடுகிறோம். அவர் அழகுத் திருக்கோலம், நம் கருமேனி கழிக்க வந்த திருக்கோலம். எளியவர்களாகிய நம்மை ஆட்கொள்ளும் பெருங்குணத்தை புகழ்ந்து பாடுகிறோம். அவன் சீலத்தையும் சிறப்பையும் பாடுகிறோம். அது மட்டுமா? சிவனே, சிவபெருமானே என்று ஓலமிட்டுக் கூவுகின்றோம். ஒருமுறைசிவனேஎன்றாலே, உறக்கம் கலையவேண்டும். இரண்டாம் முறையாக ஓலமிடுகிறோம். ஆனால் நீயோ,

“……………………… உணராய் உணராய்காண்
ஏலக் குழலி, பரிசுஏலோர் எம்பாவாய்

ஓலங்கேட்டும், ஓய்வு நீங்காது உன்னையே இன்னும் நீ அறிந்திலையே, விழித்து எழுந்தாய் இல்லை. மயிர்ச்சாந்தணிந்த கூந்தலாய், இது என்ன உன் தன்மை? உன்னை மயிர்ச்சாந்தால் அலங்கரித்துக் கொண்டு அக்கோலத்தைக் கண்டு மகிழ்கின்றாயே தவிர, அப்பெருமானைக்கோலமே நீ வா!’ என்று கூவி அழைத்தால் குறைந்திடுமோ? அவன் கோலமன்றோ திருக்கோலம். அழியாக் கோலம். நீயே உணர்ந்திருக்க வேண்டும். நாங்கள் பகர்ந்துமா பகற்கனவு நீங்கவில்லை?”

-மாணிக்கத்தேன்-

இறைமையின் வல்லமை அறியாத / அறிய விரும்பாத மாந்தர்கள் இப்படித்தான் அடிக்கடி நொண்டிச் சாக்குகள் கூறிக் கொண்டு உறக்கத்தில் இருப்பர்! சமயங்களின்வழிதான் இறைமையை அறிய முயற்சிக்க வேண்டுமென்பதில்லை. முதலில் உன் மனசாட்சிக்கு கட்டுப்படு. அற வழியில் நடக்க முயற்சி செய். இயற்கையே இறைமையை உனக்கு ஆசானாக இருந்து உணர்த்தும்!

திருவெம்பாவை – பாடல் 5

ஜனவரி 12, 2009

திருவெம்பாவை – பாடல் 4

மாலறியா நான்முகனுங் காணா மலையினைநாம்
போலறிவோ மென்றுள்ள பொக்கங்க ளேபேசும்
பாலூறு தேன்வாய்ப் படிறீ கடைதிறவாய்
ஞாலமே விண்ணே பிறவே அறிவரியான்
கோலமும் நம்மைஆட் கொண்டருளிக் கோதாட்டுஞ்
சீலமும் பாடிச் சிவனே சிவனேஎன்
றோல மிடினும் உணராய் உணராய்காண்
ஏலக் குழலி பரிசேலோர் எம்பாவாய்.

அரிவையர் கூட்டம் வேறு ஒரு வீட்டிற்குச் செல்கிறது. அந்த வீட்டு அஞ்சுகம் மஞ்சத்தைவிட்டு எழுந்திருக்கவில்லை. அவளைப் பார்த்து மங்கையர் தலைவி கேட்கின்றாள்:

மால்அறியா நான்முகனும் காணா, மலையினைநாம்
போல்அறிவோம் என்றுஉள்ள பொக்கங்க ளபேசும்
பால்ஊறு தேன்வாய்ப் படிறீ, கடைதிறவாய்.”

திருமால் அறியாத திருவடியை , நான்முகன் அறியாத திருவடியை , மலை உருவாய்மாமலை போல் மேனி உடையராய், ஓங்கி உலகளந்த உத்தமனைநாம் உணர்வோம் என்று பொய்யுரைக்கும் பெண்ணே, சுரக்கின்ற பாலையும், தேனையும் போல் இனிமையாகப் பேசுகின்ற வஞ்சகியே, கொஞ்சம் கதவைத் திறப்பாய்!” என்று சொன்ன போது, அவள் வாயில் பாலும் தேனும் ஊறியது போல் வந்தவர்கள் நினைத்தார்கள். ஆனால், “நாம் போல் அறிவோம்என்று சொன்னவுடன், அவள் வஞ்சக நெஞ்சினள் என்பதை உணர்ந்தார்கள்.

மால்அறியா நான்முகனும் காணா மலை.” நான்முகன், மால் என்ற இருவரும் இறைவன் ஒளிமலையாகத் தோன்றியும் முறையே முடியையும் அடியையும் காண முடியாதுப் போயினர்.

மேலும் தலைவி பாடுகிறாள் :

ஞாலமே, விண்ணே, பிறவே அறிவரியான்
கோலமும் நம்மை ஆட்கொண்டு அருளிக் கோதாட்டும்
சீலமும் பாடிச் சிவனே, சிவனேஎன்று
ஓலம் இடினும்

நாங்கள் உன் வாசலில் வந்து பாடுகிறோம். யாரைப்பற்றி?
மண்ணுலகத்தார் அறிய முடியாத அந்த அருட்பெரும் கடவுளை, விண்ணுலகத்தார் அறிய முடியாத அந்தப் பேரருளை, பிற உலகத்தார் அறிய முடியாத அந்த அரும் பொருளை நாம் பாடுகிறோம். அவர் அழகுத் திருக்கோலம், நம் கருமேனி கழிக்க வந்த திருக்கோலம். எளியவர்களாகிய நம்மை ஆட்கொள்ளும் பெருங்குணத்தை புகழ்ந்து பாடுகிறோம். அவன் சீலத்தையும் சிறப்பையும் பாடுகிறோம். அது மட்டுமா? சிவனே, சிவபெருமானே என்று ஓலமிட்டுக் கூவுகின்றோம். ஒருமுறைசிவனேஎன்றாலே, உறக்கம் கலையவேண்டும். இரண்டாம் முறையாக ஓலமிடுகிறோம். ஆனால் நீயோ,

“……………………… உணராய் உணராய்காண்
ஏலக் குழலி, பரிசுஏலோர் எம்பாவாய்

ஓலங்கேட்டும், ஓய்வு நீங்காது உன்னையே இன்னும் நீ அறிந்திலையே, விழித்து எழுந்தாய் இல்லை. மயிர்ச்சாந்தணிந்த கூந்தலாய், இது என்ன உன் தன்மை? உன்னை மயிர்ச்சாந்தால் அலங்கரித்துக் கொண்டு அக்கோலத்தைக் கண்டு மகிழ்கின்றாயே தவிர, அப்பெருமானைக்கோலமே நீ வா!’ என்று கூவி அழைத்தால் குறைந்திடுமோ? அவன் கோலமன்றோ திருக்கோலம். அழியாக் கோலம். நீயே உணர்ந்திருக்க வேண்டும். நாங்கள் பகர்ந்துமா பகற்கனவு நீங்கவில்லை?”

-மாணிக்கத்தேன்-

இறைமையின் வல்லமை அறியாத / அறிய விரும்பாத மாந்தர்கள் இப்படித்தான் அடிக்கடி நொண்டிச் சாக்குகள் கூறிக் கொண்டு உறக்கத்தில் இருப்பர்! சமயங்களின்வழிதான் இறைமையை அறிய முயற்சிக்க வேண்டுமென்பதில்லை. முதலில் உன் மனசாட்சிக்கு கட்டுப்படு. அற வழியில் நடக்க முயற்சி செய். இயற்கையே இறைமையை உனக்கு ஆசானாக இருந்து உணர்த்தும்!

திருவெம்பாவை – பாடல் 4

ஜனவரி 9, 2009



திருவெம்பாவை – பாடல் 3

ஒள்நித் திலநகையாய் இன்னம் புலர்ந்தின்றோ
வண்ணக் கிளிமொழியார் எல்லாரும் வந்தாரோ
எண்ணிக்கொ டுள்ளவா சொல்லுகோம் அவ்வளவும்
கண்ணைத் துயின்றவமே காலத்தைப் போக்காதே
விண்ணுக் கொருமருந்தை வேத விழுப்பொருளைக்
கண்ணுக் கினியானைப் பாடிக் கசிந்துள்ளம்
உள்நெக்கு நின்றுருக யாம்மாட்டோம் நீயேவந்
தெண்ணிக் குறையில் துயிலேலோர் எம்பாவாய்.

அடுத்த வீட்டிற்கு வருகிறார்கள். அந்தப் பெண், தூக்கத்தின்பால் விருப்பம் மிகுந்தவள் அவள், கண்ணைத் திறக்காமல் புன்னகை பூத்துக்கொண்டிருக்கின்றாள்.

ஒருவேளை, தாயுமான அடிகள் சொன்னார்களே, “தூங்கி விழித்து என்ன பயன், தூங்காமல் தூங்கும் பாங்கு கண்டால் அன்றோ பலன் பெறுவேன் பைங்கிளியேஎன்று, அதை நினைவில் கொண்டாளோ, என்னவோ? முன்பு, வெண்முகத்தைக் கண்டார்கள். இங்கே நன்முத்து, நனிமுத்தாகத் திகழ்கின்றது. அவளைப் பார்த்து, ”இன்னும் பொழுது புலரவில்லையோ?” என்று கேட்கிறார்கள் :

ஒள்நித்தில நகையாய், இன்னம் புலர்ந்தின்றோ?”

படுக்கையில் கிடந்தவாறே அந்தப் பைங்கிளி கேட்கின்றாள் :

வண்ணக் கிளிமொழியார் எல்லாரும் வந்தாரோ

அழகிய கிளி போன்று பேசும் மங்கையர் எல்லாம் வந்துள்ளனரோ?” கூடிச் செல்கின்ற பொழுது தன் கூட்டத்தினர் அனைவரும் வந்துவிட்டார்களா என்பது இயற்கை. ‘அவர் வரட்டும். நானும் வந்துவிடுகிறேன்என்பது பழக்கம். அந்த முறையிலேதான் இங்கே கேட்கிறாள் :

அதற்குப் பதில் உரைக்கப்படுகிறது :

வந்தவர்களைக் கணக்கிட்டுக்கொண்டா இருக்கின்றோம்? நாங்கள் எண்ணி முடிக்கும்வரை ஒரு சிறு தூக்கம் கொள்ளலாம் என்று எண்ணாதே. கண் மூடியபடி காலத்தை வீணாக்காதே.”

எண்ணிக்கொடு உள்ளவா சொல்லுகோம், அவ்வளவும்
கண்ணைத் துயின்றவமே காலத்தைப் போக்காதே

காலம் கடக்கிறது. அந்த கடவுளைத் தொழு. அவன் புகழ் எப்படிப்பட்டது தெரியுமா? தேவர்களுக்கு எல்லாம் ஒப்பில்லாத அமிழ்தம். மறை ஆகமங்களின் விழுப்பொருள் ; கெழுதகை.

காட்சிக்கு எளியான்காண், மாட்சிமை மனம் வைத்தார்க்கு மாணிக்கத் துள்ளொளி காண்.”

அருள்எல்லாம் திரண்டுஓர் வடிவாகிய பொருள் எல்லாம் வல்ல பொற்பொதுநாதன் அவன்

விண்ணுக்கு ஒருமருந்தை, வேத விழுப்பொருளைக்
கண்ணுக்கு இனியானை

இவனைப் பாடி உள்ளம் அசைவற நின்று, நெகிழ்ந்து, நெக்குருகி, நெஞ்சுருகாயோ?

கண்ணுக்கு இனியானைப் பாடிக் கசிந்துள்ளம்
உள்நெக்கு நின்றுருக

இப்போதும் அந்தப் பெண் எழுந்தபாட்டைக் காணோம். எனவே, மேலும் சொல்கின்றார்கள் :

“………. யாம்மாட்டோம் நீயேவந்து
எண்ணிக் குறையில் துயில், ஏலோர் எம்பாவாய்.”

நாங்கள் என்ணிக் கணக்குச் சொல்லப்போவதில்லை. நீ வேண்டுமானால் கணக்கிட்டுக் கொள், காரிகையே. எண்ணிக்கையில் யாராவது குறைந்தால் மீண்டும் போய்க் கண் துயில்திரும்பவும் போய்த் தூங்கு.”

– மாணிக்கத்தேன்-

கேட்க கேட்க தீஞ்சுவைக் குன்றாத மாணிக்கத்தேனைப் பருக எண்ணம் கொண்ட அன்பர்களே, இன்று சிரம்பான், யாம் துவான் சாலையில் அமைந்துள்ள சிறீ பாலதண்டாயுதபாணி ஆலயத்தில் திருவெம்பாவைப் பாடல் நாட்டிய நிகழ்ச்சி நடைப்பெறவுள்ளது. இந்து சங்க ஏற்பாட்டில் நடைப்பெறும் இந்நிகழ்வில் திருவெம்பாவைப் பாடல்களின் விளக்கம் மற்றும் நாட்டிய அபிநயத்தோடுகூடிய திருவெம்பாவை நாட்டிய நிகழ்ச்சி நடைப்பெறும். சுற்றுவட்டார மக்கள் தவறாமல் இந்நிகழ்வில் கலந்துக் கொண்டு பயன்பெறவும்.

திருவெம்பாவை – பாடல் 4

ஜனவரி 9, 2009



திருவெம்பாவை – பாடல் 3

ஒள்நித் திலநகையாய் இன்னம் புலர்ந்தின்றோ
வண்ணக் கிளிமொழியார் எல்லாரும் வந்தாரோ
எண்ணிக்கொ டுள்ளவா சொல்லுகோம் அவ்வளவும்
கண்ணைத் துயின்றவமே காலத்தைப் போக்காதே
விண்ணுக் கொருமருந்தை வேத விழுப்பொருளைக்
கண்ணுக் கினியானைப் பாடிக் கசிந்துள்ளம்
உள்நெக்கு நின்றுருக யாம்மாட்டோம் நீயேவந்
தெண்ணிக் குறையில் துயிலேலோர் எம்பாவாய்.

அடுத்த வீட்டிற்கு வருகிறார்கள். அந்தப் பெண், தூக்கத்தின்பால் விருப்பம் மிகுந்தவள் அவள், கண்ணைத் திறக்காமல் புன்னகை பூத்துக்கொண்டிருக்கின்றாள்.

ஒருவேளை, தாயுமான அடிகள் சொன்னார்களே, “தூங்கி விழித்து என்ன பயன், தூங்காமல் தூங்கும் பாங்கு கண்டால் அன்றோ பலன் பெறுவேன் பைங்கிளியேஎன்று, அதை நினைவில் கொண்டாளோ, என்னவோ? முன்பு, வெண்முகத்தைக் கண்டார்கள். இங்கே நன்முத்து, நனிமுத்தாகத் திகழ்கின்றது. அவளைப் பார்த்து, ”இன்னும் பொழுது புலரவில்லையோ?” என்று கேட்கிறார்கள் :

ஒள்நித்தில நகையாய், இன்னம் புலர்ந்தின்றோ?”

படுக்கையில் கிடந்தவாறே அந்தப் பைங்கிளி கேட்கின்றாள் :

வண்ணக் கிளிமொழியார் எல்லாரும் வந்தாரோ

அழகிய கிளி போன்று பேசும் மங்கையர் எல்லாம் வந்துள்ளனரோ?” கூடிச் செல்கின்ற பொழுது தன் கூட்டத்தினர் அனைவரும் வந்துவிட்டார்களா என்பது இயற்கை. ‘அவர் வரட்டும். நானும் வந்துவிடுகிறேன்என்பது பழக்கம். அந்த முறையிலேதான் இங்கே கேட்கிறாள் :

அதற்குப் பதில் உரைக்கப்படுகிறது :

வந்தவர்களைக் கணக்கிட்டுக்கொண்டா இருக்கின்றோம்? நாங்கள் எண்ணி முடிக்கும்வரை ஒரு சிறு தூக்கம் கொள்ளலாம் என்று எண்ணாதே. கண் மூடியபடி காலத்தை வீணாக்காதே.”

எண்ணிக்கொடு உள்ளவா சொல்லுகோம், அவ்வளவும்
கண்ணைத் துயின்றவமே காலத்தைப் போக்காதே

காலம் கடக்கிறது. அந்த கடவுளைத் தொழு. அவன் புகழ் எப்படிப்பட்டது தெரியுமா? தேவர்களுக்கு எல்லாம் ஒப்பில்லாத அமிழ்தம். மறை ஆகமங்களின் விழுப்பொருள் ; கெழுதகை.

காட்சிக்கு எளியான்காண், மாட்சிமை மனம் வைத்தார்க்கு மாணிக்கத் துள்ளொளி காண்.”

அருள்எல்லாம் திரண்டுஓர் வடிவாகிய பொருள் எல்லாம் வல்ல பொற்பொதுநாதன் அவன்

விண்ணுக்கு ஒருமருந்தை, வேத விழுப்பொருளைக்
கண்ணுக்கு இனியானை

இவனைப் பாடி உள்ளம் அசைவற நின்று, நெகிழ்ந்து, நெக்குருகி, நெஞ்சுருகாயோ?

கண்ணுக்கு இனியானைப் பாடிக் கசிந்துள்ளம்
உள்நெக்கு நின்றுருக

இப்போதும் அந்தப் பெண் எழுந்தபாட்டைக் காணோம். எனவே, மேலும் சொல்கின்றார்கள் :

“………. யாம்மாட்டோம் நீயேவந்து
எண்ணிக் குறையில் துயில், ஏலோர் எம்பாவாய்.”

நாங்கள் என்ணிக் கணக்குச் சொல்லப்போவதில்லை. நீ வேண்டுமானால் கணக்கிட்டுக் கொள், காரிகையே. எண்ணிக்கையில் யாராவது குறைந்தால் மீண்டும் போய்க் கண் துயில்திரும்பவும் போய்த் தூங்கு.”

– மாணிக்கத்தேன்-

கேட்க கேட்க தீஞ்சுவைக் குன்றாத மாணிக்கத்தேனைப் பருக எண்ணம் கொண்ட அன்பர்களே, இன்று சிரம்பான், யாம் துவான் சாலையில் அமைந்துள்ள சிறீ பாலதண்டாயுதபாணி ஆலயத்தில் திருவெம்பாவைப் பாடல் நாட்டிய நிகழ்ச்சி நடைப்பெறவுள்ளது. இந்து சங்க ஏற்பாட்டில் நடைப்பெறும் இந்நிகழ்வில் திருவெம்பாவைப் பாடல்களின் விளக்கம் மற்றும் நாட்டிய அபிநயத்தோடுகூடிய திருவெம்பாவை நாட்டிய நிகழ்ச்சி நடைப்பெறும். சுற்றுவட்டார மக்கள் தவறாமல் இந்நிகழ்வில் கலந்துக் கொண்டு பயன்பெறவும்.

திருவெம்பாவை – பாடல் 3

ஜனவரி 4, 2009

முத்தன்ன வெண்ணகையாய் முன்வந் தெதிரெழுந்தென்
அத்தன்ஆ னந்தன் அமுதனென் றள்ளூறித்
தித்திக்கப் பேசுவாய் வந்துன் கடைதிறவாய்
பத்துடையீர் ஈசன் பழஅடியீர் பாங்குடையீர்
புத்தடியோம் புன்மைத்தீர்த் தாட்கொண்டாற் பொல்லாதோ
எத்தோநின் அன்புடைமை எல்லோம் அறியோமோ
சித்தம் அழகியார் பாடாரோ நம்சிவனை
இத்தனையும் வேண்டும் எமக்கேலோர் எம்பாவாய்.

பாவையர்கள் பார்த்தார்கள். ‘இரண்டு பெண்களை எழுப்பிவிட்டோம். தவறாமல் அதிகாலையிலேயே எழுந்து நம்மை வழக்கமாய் எதிர் ஏற்கும் பெண்ணைக் காணவில்லையே! என்ன காரணம்?’ என்று அந்தப் பெண்ணின் வீட்டிற்குச் சென்று அங்கே பாடுகிறார்கள்.

முத்தன்ன வெண்நகையாய்

முத்துப் போன்ற வெண்மையான பற்களையுடைய பெண்ணே!” என்று அந்தப் பெண்ணை வர்ணித்து, அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்துக் கேட்கின்றார்கள் :

முன்பு எல்லாம், எங்களுக்கு முன்னரே துயில் எழுந்து, எங்களுக்கு எதிர்வந்து, இறையை வாய் இனிக்க இனிக்கப் போற்றுவாய். ‘ஆண்டவன் எனக்குத் தந்தை, இன்ப வடிவினன், அழிவற்றவன், அழகில் ஒப்பற்றவன், ‘அமுதன்என்று. ஆனால், இப்பொழுது என்னவென்றால் உறங்குகின்றாயே! விழித்தெழுந்து கதவு திறக்கின்றாய் இல்லையே! ஈது என்னை?”

முத்து அன்ன வெண்நகையாய், முன்வந்து எதிஎழுந்துஎன்
அத்த, ஆனந்தன் அமுதன்என்று அள்ளூறித்
தித்திக்கப் பேசுவாய், வந்துன் கடைதிறவாய்

அத்தன் : தந்தையும் ஆவான், தலைவனும் ஆவான். இப்படி எழுப்ப வந்தவர்கள் கூற, எழுந்தவள் சொல்கின்றாள் :

பத்துடையீர், ஈசன் பழஅடியீர், பாங்குடையீர்
புத்தடியோம், புன்மைதீர்த்து ஆட்கொண்டால் பொல்லாதோ

பேரன்புடையீர், பக்தியுடையீர், நீங்கள் எல்லோரும் பழைய அடியார்கள். பக்குவம் நன்கு பெற்றவர்கள் ; என் போன்றவர்கள் புதிய அடிமைகள். எங்கள் குற்றத்தை ஆட்கொண்டால் தீங்காமோ?” இவ்வாறு சொன்னதற்கு, எழுப்ப வந்த பெண்கள் பதிலுரைக்கின்றனர்:

எத்தோநின் அன்புடைமை, எல்லோம் அறியோமோ

உன் அன்புடைமை எங்களுக்குத் தெரியாதா? அது எப்படிப்பட்டது, எத்தகையது என்பதை நாங்கள் அறியமாட்டோமா?” என்றார்கள்.

இதைக் கேட்டுப் படுத்திருந்த பெண்மணி சொல்கிறாள் :

சித்தம் அழகியார் பாடாரோ நசிவனை?”

மன நன்மையுடையார், இறைவன் திருவருளை நாடிப் பக்தி செய்பவர்கள், நம் சிவபெருமானைப் புகழ்ந்து பாடாது இருப்பார்களோ?”

இறைவன் திருவருளை நாடிப் பாடுவார்கள் என்றமையினால், ‘இப்பெண்கள் எல்லாம் இறைவனைப் பாடாமல் என்னைப்பற்றியப் பேசிப் பொழுதைக் கழிக்கின்றார்களே!’ என்பதைக் கூறாமல் கூறுகிறாள். அதனால்தான் அந்தப் பெண்கள் தலைவி,

இத்தனையும் வேண்டும் எமக்குஏலோர் எம்பாவாய்

என்கிறாள். “ஆமாம், நமக்கு இதுவும் வேண்டும், இன்னமும் வேண்டும்என்ற வருத்தம் ஏற்படுகிறது.

திருவெம்பாவை – பாடல் 2


திருவெம்பாவை – பாடல் 3

ஜனவரி 4, 2009

முத்தன்ன வெண்ணகையாய் முன்வந் தெதிரெழுந்தென்
அத்தன்ஆ னந்தன் அமுதனென் றள்ளூறித்
தித்திக்கப் பேசுவாய் வந்துன் கடைதிறவாய்
பத்துடையீர் ஈசன் பழஅடியீர் பாங்குடையீர்
புத்தடியோம் புன்மைத்தீர்த் தாட்கொண்டாற் பொல்லாதோ
எத்தோநின் அன்புடைமை எல்லோம் அறியோமோ
சித்தம் அழகியார் பாடாரோ நம்சிவனை
இத்தனையும் வேண்டும் எமக்கேலோர் எம்பாவாய்.

பாவையர்கள் பார்த்தார்கள். ‘இரண்டு பெண்களை எழுப்பிவிட்டோம். தவறாமல் அதிகாலையிலேயே எழுந்து நம்மை வழக்கமாய் எதிர் ஏற்கும் பெண்ணைக் காணவில்லையே! என்ன காரணம்?’ என்று அந்தப் பெண்ணின் வீட்டிற்குச் சென்று அங்கே பாடுகிறார்கள்.

முத்தன்ன வெண்நகையாய்

முத்துப் போன்ற வெண்மையான பற்களையுடைய பெண்ணே!” என்று அந்தப் பெண்ணை வர்ணித்து, அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்துக் கேட்கின்றார்கள் :

முன்பு எல்லாம், எங்களுக்கு முன்னரே துயில் எழுந்து, எங்களுக்கு எதிர்வந்து, இறையை வாய் இனிக்க இனிக்கப் போற்றுவாய். ‘ஆண்டவன் எனக்குத் தந்தை, இன்ப வடிவினன், அழிவற்றவன், அழகில் ஒப்பற்றவன், ‘அமுதன்என்று. ஆனால், இப்பொழுது என்னவென்றால் உறங்குகின்றாயே! விழித்தெழுந்து கதவு திறக்கின்றாய் இல்லையே! ஈது என்னை?”

முத்து அன்ன வெண்நகையாய், முன்வந்து எதிஎழுந்துஎன்
அத்த, ஆனந்தன் அமுதன்என்று அள்ளூறித்
தித்திக்கப் பேசுவாய், வந்துன் கடைதிறவாய்

அத்தன் : தந்தையும் ஆவான், தலைவனும் ஆவான். இப்படி எழுப்ப வந்தவர்கள் கூற, எழுந்தவள் சொல்கின்றாள் :

பத்துடையீர், ஈசன் பழஅடியீர், பாங்குடையீர்
புத்தடியோம், புன்மைதீர்த்து ஆட்கொண்டால் பொல்லாதோ

பேரன்புடையீர், பக்தியுடையீர், நீங்கள் எல்லோரும் பழைய அடியார்கள். பக்குவம் நன்கு பெற்றவர்கள் ; என் போன்றவர்கள் புதிய அடிமைகள். எங்கள் குற்றத்தை ஆட்கொண்டால் தீங்காமோ?” இவ்வாறு சொன்னதற்கு, எழுப்ப வந்த பெண்கள் பதிலுரைக்கின்றனர்:

எத்தோநின் அன்புடைமை, எல்லோம் அறியோமோ

உன் அன்புடைமை எங்களுக்குத் தெரியாதா? அது எப்படிப்பட்டது, எத்தகையது என்பதை நாங்கள் அறியமாட்டோமா?” என்றார்கள்.

இதைக் கேட்டுப் படுத்திருந்த பெண்மணி சொல்கிறாள் :

சித்தம் அழகியார் பாடாரோ நசிவனை?”

மன நன்மையுடையார், இறைவன் திருவருளை நாடிப் பக்தி செய்பவர்கள், நம் சிவபெருமானைப் புகழ்ந்து பாடாது இருப்பார்களோ?”

இறைவன் திருவருளை நாடிப் பாடுவார்கள் என்றமையினால், ‘இப்பெண்கள் எல்லாம் இறைவனைப் பாடாமல் என்னைப்பற்றியப் பேசிப் பொழுதைக் கழிக்கின்றார்களே!’ என்பதைக் கூறாமல் கூறுகிறாள். அதனால்தான் அந்தப் பெண்கள் தலைவி,

இத்தனையும் வேண்டும் எமக்குஏலோர் எம்பாவாய்

என்கிறாள். “ஆமாம், நமக்கு இதுவும் வேண்டும், இன்னமும் வேண்டும்என்ற வருத்தம் ஏற்படுகிறது.

திருவெம்பாவை – பாடல் 2


திருவெம்பாவை – பாடல் 2

திசெம்பர் 27, 2008
முந்தையப் பதிவுகள் :

மறக்கப்பட்டு வரும் தமிழர் சமயப் பண்பாடு

திருவெம்பாவைபாடல் 1

ஆமாம், பாவை நோன்புதான் என்ன? நல்ல மழை பெய்ய வேண்டும்; நாடு செழிக்க வேண்டும்வீடும் வாசலும் விளங்க வேண்டும்; வாழ்க்கை மலரக் காதற்கணவரைப் பெறவேண்டும் என்ற உயர்நோக்குடன் நோக்கி நோன்பு இருப்பர். இந்த நோன்பின்போது, நெய்யும் பாலும் தவிர்த்து விரதம் இருப்பர். இந்த நோன்பு மார்கழித் திங்கள் மதி நிறைந்த நன்னாளில் நிறைவுறுவது. மதி நிறை நன்னாளை நாம் பொதுவாக திருவாதிரை என்கிறோம். இது பத்து நாள் கொண்டாடப்படும். இக்காலத்து நீராடல், மார்கழி நீராட்டமாகும். மார்கழி முழுவதும், விடிவெள்ளிக்கு முன்னே நீராடி, அம்மனை வணங்குவர்.

திருவாதிரைக்குப் பின், தைத்திங்கள். தை பிறந்ததும் விரதம் முடிந்து நீராடுவார்கள். அப்பொழுது ஆடும் ஆடல்தை நீராடல். விரதத்தை வெற்றியோடு முடித்துவிட்டோம் என்ற உவகை உள்ளம் எல்லாம் பொங்கி வழிகின்றது. அந்த உள்ளக் கிடக்கையோடு தம்மை ஈன்ற அன்னையோடு சென்று நீராடுவர். துணையாய் இருப்பது ஈன்ற அன்னை. ஆனால் நெஞ்சில் நினைவால் இருப்பது உலகம்மை.

அடுத்து திருவெம்பாவை பாடல் இரண்டினை கவனிப்போம்.

திருவெம்பாவைபாடல் 2

பாசம் பரஞ்சோதிக் கென்பாய் இராப்பகல்நாம்
பேசும்போ தெப்போதிப் போதார் அமளிக்கே
நேசமும் வைத்தனையோ நேரிழையாய் நேரிழையீர்
சீசி இவையுஞ் சிலவோ விளையாடி
ஏசு மிடம்ஈதோ விண்ணோர்கள் ஏத்துதற்குக்
கூசும் மலர்ப்பாதந் தந்தருள வந்தருளந்
தேசன் சிவலோகன் தில்லைசிற் றம்பலத்துள்
ஈசனார்க் கன்பார்யாம் ஆரேலோர் எம்பாவாய்.

ஒரு பெண்ணை எழுப்பியாகிவிட்டது. மற்றொரு பெண்ணின் வீட்டுக்குச் செல்கிறார்கள், பாவையர்கள்.

ஆபரணங்கள் அணிந்த ஆரணங்கு அவள். அவளிடத்து மங்கையர் தலைவி விளிக்கிறாள். “நேரிழையாய்சிறந்த அணிகலன் அணிந்த பெண்ணே! நேர்மையின் உறைவிடமே

பாசம் பரஞ்சோதிக் கென்பாய், இராப் பகல் நாம்பேசும்
போது.”

நாம் எப்பொழுது உரையாடினாலும், உறங்குகின்ற நேரம் தவிர, இரவும் பகலும் என் அன்பு, பேரொளி மயமான அந்த அண்ணலுக்கு என்று தானே சொல்வாய்? ஆனால், இப்பொழுது என்ன நேர்ந்துவிட்டது, ஆசை திசை மாறிவிட்டதோ? இப்பொழுது மலர் பரப்பிய படுக்கையினிடத்து அன்பு கொண்டாயோஎன்று வந்த பெண்கள் கேட்கின்றார்கள்.

எப்போது இப்போதார் அமளிக்கே
நேசமும் வைத்தனையோ?”

கடவுள்மீது கொண்ட காதல் கட்டிற்காதலாகியது எப்போது என்று கேட்டவுடன், அக்கன்னிக்குக் கோபம். “நேரிழை என்று நேர்த்தியாக அழைத்தீர்கள், நேர்மைக்கு மாறாக ஏன் சொல்கின்றீர்கள்? என்னைப் போன்றே நேரிழை அணிந்த தோழியர்காள் உங்கள் வாயில் இகழ்தலுக்கும் இடமுண்டோ?” ‘விளையாட்டாக நாங்கள் சொன்னோம்என்றாலும் நான் ஏற்றுக் கொள்ளப் போவதில்லை, இதுவா விளையாட்டு? விளையாடிப் பழிக்கின்ற காலமா இது?” எள்ளி நகையாடும் இடமா இது? என்று, எழுந்த பெண் கேட்கிறாள்.

”………………. நேரிழையீர்
சீசி இவையுஞ் சிலவோ விளையாடி
ஏசு மிடம்ஈதோ

இந்தக் கேள்விக்கு, வந்த பெண்கள் பதிலுரைக்கிறார்கள்.

“………………. விண்ணோர்கள் ஏத்துதற்குக்
கூசும் மலர்ப்பாதம்

இறைவனுடைய திருப்பாதத்தில் உனக்குப் பற்று அதிகம் என்று சொன்னாயே. அந்த திருவடிகள் எப்படிப்பட்டன தெரியுமா? அந்த மலர்த் திருவடிகளைப் புகழ விண்ணோர்கள் நாணுகிறார்கள், பேரொளியைக் கண்டு கண்கள் கூசுவது போல்.

மாணிக்கத்து உள்ளொளிபோல் மருவி யிருந்தாண்டி
பேணித் தொழுமடியார் பேசா பெருமையன்காண்

என்று பட்டினத்தார் அழகுற உரைக்கின்றார்.

இங்கேகூசும்என்பதற்கு நாணும் என்றுதான் பொருள் கொள்ளவேண்டும். ஏனென்றால், அப்பரடிகள் தேவாரத்தில் சொல்கிறார்கள் அல்லவா?

பொக்க மிக்கவர் பூவும் நீரும் கண்டு
நக்க நிற்பன் அவர்தமை நாணியே

மலர்ப்பாதம் தந்தருள, வந்தருளஞ்
தேசன், சிவலோகன்

எளியவர்களாகிய நமக்கருள வந்த, ஞானாசிரியன் ஒளியுருவானவன் கயிலாயத்துள்ளவன்.

“………………… தில்லைச்சிற் றம்பலத்துள்
ஈசனார்க் கன்பார்யாம், ஆரேலோர் எம்பாவாய்.”

அம்பலத்தே ஆடுகின்ற அரசன், தில்லைமாநகர்ச் சிற்றம்பலனாருக்குச் செய்யப்படும் அன்பு எப்படியுள்ளது, நாம் எந்நிலையினோம்?

புனித மார்கழி மாதத்தில் திருவெம்பாவைப் பாடல்கள் ஆலயங்களில் பாடப்படுவது மிகச் சிறப்பு!

மேற்கோள் நூல் : மாணிக்கத்தேன்